عسل از منظر طب سنتی
۲۰ شهریور ۱۳۹۵

عسل از منظر طب سنتی

عسل دارای مزاج گرم و خشک است. در طب سنتی از آب انار ترش، آب لیمو، آب بالنگ، سرکه و گشنیز به‌عنوان مُصلح‌های عسل استفاده می‌شود.


عسل دارای مزاج گرم و خشک است. در طب سنتی از آب انار ترش، آب لیمو، آب بالنگ، سرکه و گشنیز به‌عنوان مُصلح‌های عسل استفاده می‌شود.
بهترین عسل، نوعی است که این ویژگی‌های را داشته باشد: سرخ‌رنگ، شفاف، ‌غلیظ، خوش‌بو، خوش‌طعم و بدون موم، که وقتی مقداری از آن را با انگشت بردارند، تار ببندد. هرچه عسل کهنه‌تر گردد، طبع آن نیز گرم‌تر می‌شود. عسل به‌عنوان منضج و دافع بلغم لزج و رطوبات از عمق بدن و سر، و رساننده قوای داروها به بدن شناخته می‌شود.


استفاده از عسل در درمان و پیشگیری از انسداد عروقی، سنگ‌های کلیه و کیسه صفرا، بیماری‌های مجرای ادراری و... نیز مفید است. عسل، معده و دستگاه گوارش را تقویت می‌کند و اشتها را برمی‌انگیزد، و به همین دلیل برای درمان بیماری‌ها و زخم‌های روده موثر است و نقش موثری در درمان بیماری‌های کبد و طحال دارد.


عسل، مواد زاید تجمع‌یافته در مغز را پاک‌سازی می‌کند و بنابراین در درمان بیماری‌هایی که بر اثر تجمع این مواد به‌وجود می‌آیند (مثل فلج و بی‌حسی اندام‌ها) موثر است. غرغره کردن آب و عسل، زخم‌های دهانی و لوزه‌ها را نیز از بین می‌برد. حتی شستن دهان با سرکه و عسل، و مالیدن آن به لثه، باعث تقویت لثه می‌شود و به تشکیل بافت جدید در لثه آسیب‌دیده کمک می‌کند.

سلامتیسم در اینستاگرام

لینک کوتاه مطلب: https://www.salamatism.com/?n=9798

افزودن نظر