بهترین نحوه ارتباط با والدینی که فراموشی دارند

بهترین نحوه ارتباط با والدینی که فراموشی دارند

  • ۱۶ آذر ۱۳۹۶

بیمار آلزایمری،‌ به علت نوع بیماری، وسایلش را گم می‌کند. در وهله اول،‌ او را به این علت سرزنش نکنید و در مرحله بعد، مسؤولیت‌های مهم یا وسایل ضروری مثل کلید منزل را به او نسپارید.  

سلامتیسم

بدون شک هیچ فردی دوست ندارد که بیماری بستگانش را ببیند، به ویژه وقتی که این بیماری ریشه روحی و روانی داشته باشد. آلزایمر یک از همین بیماری‌هاست. گاهی اوقات پدر یا مادر خانواده به این بیماری دچار می‌شوند، در چشمان فرزندانشان خیره می‌شوند و هیچ خاطره دور و نزدیکی را به یاد نمی‌آورند و چه بسا شروع به فریاد زدن می‌کنند! بدون شک این شرایط برای فرزندان  بسیار دردناک است... در این وضعیت چه کاری از شما ساخته‌است؟ در این مقاله با ما همراه باشید تا قبل از وخیم شدن اوضاع، راهکارهایی برای آرام کردن فرد مبتلا به آلزایمر را بیاموزید.

برای شروع، باید احساس شرم و خجالت را کنار بگذارید. اگر فرد بیمار در ملأعام فریاد کشید یا راه توالت را بلد نبود، نباید خجالت بکشید. شما باید صبر و بردباری را در خود تقویت کنید، سریع تصمیم بگیرید و سریع عمل کنید. روبه ‌روی او بایستید و به کمک حرکات دست و با ایما و اشاره از او بپرسید که به چه نیازدارد. از جملات کوتاه و شفاف کمک بگیرید و نهایت سعی خود را بکنید که منظور او و حرکاتش را بفهمید.

اگرحرکات یا کلمات نامفهوم وی را نفهمیدید، او را مجازات یا سرزنش نکنید: یادتان باشد که این بیماری‌ آلزایمر است که او را به این روز انداخته است و دقیقا به دلیل همین بیماری، یک چنین حرکات کُند، غیرارادی و نیز نامفهومی از او سرمی‌زند. پس صبور باشید...

اگر بیمار دچار حملات عصبی شد، با او درگیر نشوید! یادتان باشد که حتما دلیلی برای این حالت او وجود دارد. شاید او به چیزی نیاز دارد اما نمی‌تواند نیازش را بیان کند. در این وضعیت، به جای عصبانیت، به آرامی دستانش را بگیرید، در چشمانش خیره شوید و سعی کنید دلیل این رفتارش را بفهمید. در نهایت به هر ترتیبی که شده و البته با مهربانی، اجازه ندهید که او دوباره به این رفتار ادامه دهد.

بیمار آلزایمری،‌ به علت نوع بیماری، وسایلش را گم می‌کند. در وهله اول،‌ او را به این علت سرزنش نکنید و در مرحله بعد، مسؤولیت‌های مهم یا وسایل ضروری مثل کلید منزل را به او نسپارید. 

معمولا افرادی که به آلزایمر دچار می‌شوند، به علت محدودیت‌هایی که این بیماری به آنها تحمیل می‌کند، دچار افسردگی و یا بی عاطفه‌گی شدید می‌شوند. برای کمک به این فرد و برای تقویت روحیه او، وی را در انجام بعضی از کارها سهیم کنید ولی یادتان باشد که به او سخت نگیرید چون این بیماری، توانایی‌های او را به شکل محسوسی کُند و محدود کرده ‌است.

اگر متوجه شدید که او سرگردان است و اگر نفهمیدید که او دقیقا چه می‌خواهد: اینکه قصد خوردن یا آشامیدن چیزی را دارد و یا اصلا می‌خواهد به توالت برود یا نه، سعی کنید که با ملایمت با او حرف بزنید، وی را آرام کنید تا مقصود رفتار و حرکاتش را کشف کنید.

وقتی همه خانواده دور هم نشسته‌اند و گرم صحبت هستید، در حضور بیمار از خاطرات گذشته حرفی نزنید چون بدون شک او چیزی از این خاطرات به یاد نخواهد آورد. این وضعیت ممکن است که او را غمگین یا خشمگین کند چون او توان به یادآوری مسائلی که برای خانواده مهم می‌باشد را ندارد.

اگر بیمارتان دچار بی‌خوابی شد، سعی کنید که بدون دارو، او را عادت بدهید که در ساعت معینی بخوابد و در ساعت معینی نیز از خواب بیدارشود. یادتان باشد که خواب بین روز نباید بیشتر از نیم ساعت باشد. قبل از خواب شبانه، وی را از انجام فعالیت‌های تحریک کننده دور سازید و نیز بهتر است که جسم و روح او را به نحوی آرام کنید،‌ مثلا می‌توانید برایش کتاب بخوانید.  

بیمار را مرتب به گردش ببرید و اجازه دهید که او خودش مسیر را انتخاب کند،‌ البته مراقب باشید که به مسیر خطرناکی نرود. یادتان باشد که او هم انسان است و شاید بخواهد به جایی که دلش می‌خواهد برود. اگر نتوانستید جلوی بیمار را بگیرید، به آرامی با او صحبت کنید و از او بخواهید که همیشه کاغذی همراه داشته باشد که حاوی مشخصات فردی و شماره تماس یکی از اقوام درجه یک است. به این ترتیب اگر احیانا مسیر خانه را گم کرد، پلیس یا امدادگران اجتماعی به وی کمک خواهندکرد. 

افزودن نظر

شش × سه =
در همین زمینه بخوانید...

محبوب‌ ترین مطالب

جدیدترین مطالب