چرا نباید به خورشید خیره شویم؟
۰۸ آذر ۱۳۹۶

چرا نباید به خورشید خیره شویم؟

وقتی که نور ماورای بنفش (UV) خورشید وارد چشم‌های ما می‌شود، در عدسی چشم‌ها متمرکز می‌گردد و در شبکیه پشت چشم‌ها جمع می‌شود. شبکیه چشم، بافت بسیار حساسی نسبت به نور است و سطح داخلی چشم‌ها را می‌پوشاند. 


بیشتر ما انسان‌ها نمی‌توانیم برای مدت‌زمان زیادی به نور خورشید خیره شویم. در این حالت، چشم‌های حساس ما سریعا به سوزش می‌افتند، به‌طور غریزی چشم‌های‌مان را می‌بندیم و برای جلوگیری از ادامه این روند صورت خودمان را به سمت دیگری برمی‌گردانیم.

درحین خورشیدگرفتگی، وقتی که ماه موقتا نور خورشید را به حداقل می‌رساند، خیره شدن به خورشید کاملا راحت می‌شود اما باز هم هیچ کس مجاز نیست که با چشم‌های غیرمسلح به خورشید خیره شود. خیره شدن مستقیم به خورشید، حتی برای چند ثانیه، می‌تواند آسیب‌های جدی‌ای در چشم‌ها ایجاد کند.

وقتی به خورشید خیره می‌شویم، چه اتفاقی می‌افتد؟

وقتی که نور ماورای بنفش (UV) خورشید وارد چشم‌های ما می‌شود، در عدسی چشم‌ها متمرکز می‌گردد و در شبکیه پشت چشم‌ها جمع می‌شود. شبکیه چشم، بافت بسیار حساسی نسبت به نور است و سطح داخلی چشم‌ها را می‌پوشاند.

وقتی که نور در شبکیه چشم جذب شود، اشعه‌های ماورای بنفش سریعا به تشکیل رادیکال‌های آزاد اقدام می‌کنند. در ادامه این رادیکال‌های آزاد، اکسیداسیون بافت‌های اطراف خودشان را شروع می‌کنند. این روند درنهایت گیرنده‌های تصویری موجود در شبکیه چشم را از بین می‌برد. محققان برای توصیف این آسیب از اصطلاح «رتینوپاتی خورشیدی» استفاده می‌کنند. توجه داشته باشید که چنین آسیب‌هایی می‌تواند با چند ثانیه نگاه کردن مستقیم به خورشید سریعا به‌وجود بیایند.

آسیب‌های چشمی ناشی از خیره شده به خورشید چه علائمی دارند؟‌

با وجود همه هشدارها، بعضی از افراد هنوز هم به سلامت خودشان بی‌تفاوت هستند و باز هم به خورشید خیره می‌شوند. چیزی که بیشتر این افراد درک نمی‌کنند، این است که در حین روند آسیب‌دیدگی چشم‌ها هیچ دردی در ناحیه چشم‌ها احساس نخواهد شد.

در بیشتر موارد، حتی شما هیچ گونه علامت واضح یا تغییر سریعی را در بینایی خودتان احساس نخواهید کرد. درواقع، شروع علائم ناشی از این آسیب‌دیدگی حدودا ۱۲ ساعت بعد از حادثه است. علائم رتینوپاتی خورشیدی می‌توانند فقط در یک چشم به‌وجود بیایند، اما در اغلب موارد به‌طور همزمان در هر دو چشم شکل می‌گیرند.

در موارد خفیف ابتلا به رتینوپاتی خورشیدی، فرد معمولا علائم زیر را تجربه می‌کند:

-        آبریزش چشم‌ها یا اشک‌آلود شدن آن‌ها

-        ناتوانی در نگاه کردن به چراغ‌های روشن

-        درد و سوزش در چشم‌ها

-        سردرد

در موارد جدی و خطرناک هم علائم زیر به‌وجود می‌آیند:

-        تاری دید

-        ضعیف شدن تشخیص رنگ‌ها

-        اختلال در تشخیص اشکال

-        اختلال جدی در بینایی

-        یک نقطه کور یا نقاط کور چندگانه در مرکز بینایی

-        آسیب‌دیدگی دائمی و همیشگی چشم‌ها

درمان آسیب‌دیدگی چشم‌ها

هیچ روش استاندارد و مشخصی برای درمان رتینوپاتی خورشیدی وجود ندارد. روند بازیابی و بهبودی نیز معمولا به گذر زمان نیازمند است. علائم رتینوپاتی خورشیدی به‌مرور زمان بهبود پیدا می‌کنند، اما می‌توانند از یک ماه تا یک سال برای بهبودی به زمان نیاز داشته باشند. متاسفانه بعضی از افراد هم هرگز بینایی اولیه خودشان را به دست نخواهند آورد.

استفاده از مکمل‌های آنتی‌اکسیدانی در طول دوره بازیابی و بهبودی می‌تواند مفید و موثر باشد، اما مطالعات علمی هنوز نقش آنتی‌اکسیدان‌ها را در روند درمان رتینوپاتی خورشیدی ثابت نکرده‌اند.

از طرف دیگر، روند بهبودی و بازیابی به شدت و عمق آسیب‌دیدگی چشم‌ها نیز بستگی دارد. با این‌که بعضی از افراد با گذر زمان کاملا بهبود پیدا می‌کنند، اما آسیب‌های شدید ناشی از رتینوپاتی خورشیدی می‌توانند باعث از دست دادن بینایی برای همیشه شوند. 

سلامتیسم در اینستاگرام

لینک کوتاه مطلب: https://www.salamatism.com/?n=13118

افزودن نظر