گشنیز (نام علمی : Coriandrum sativum)
۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۶

گشنیز (نام علمی : Coriandrum sativum)


۷ نکته درباره گشنیز

۱- گشنیز گیاهی است علفی به ارتفاع تا ۶۰ سانتی‌متر با ساقه‌ای راست. برگ‌های آن دو نوع است: برگ‌های قاعده گیاه لوب و دندانه‌دار و برگ‌های قسمت بالاتر ساقه به علت تقسیمات زیاد به صورت رشته‌های باریک درآمده‌اند.

۲- قسمت مورد استفاده گیاه میوه آن است که عوام به آن دانه می‌گویند. این میوه‌ها کروی و کوچک و دارای بوی مطبوعی می‌باشند. البته برگ‌های گشنیز به عنوان سبزی خوراکی مصرف می‌شود.

۳- گشنیز مقوی معده، ضداسپاسم، ضدنفخ و ضدمیکروب، ضدقارچ، درمان گاستریت، برطرف کننده اسهال و ترش کردن معده است.

۴- یکی از مصارف عمده گشنیز در جهان تهیه ادویه‌جات به خصوص پودر کاری است. در طب عوام به عنوان ضدکرم و کاهش دهنده درد مفاصل و روماتیسم مصرف می‌شود.

۵- در صورتی که در میوه یا اسانس، ترکیبات کومارینی، از جمله ۵ و یا ۸ متوکسی پسورالن وجود داشته باشد، ممکن است مصرف آن در بعضی افراد باعث حساسیت شود.

۶- به منظور تهیه چای، یک تا سه گرم میوه را درست قبل از مصرف خرد کرده و روی آن حدود یک استکان آب جوش بریزید و ۱۰ تا ۱۵ دقیقه صبر کنید؛ سپس آن را صاف کرده و میل کنید.

۷- برای نگهداری از میوه آن، باید میوه را دور از نور و رطوبت و در ظرف فلزی یا شیشه‌ای نگهداری کرد. میوه یا اسانس گشنیز را نباید در ظروف پلاستیکی نگهداری کرد.

  

سلامتیسم در اینستاگرام

لینک کوتاه مطلب: https://www.salamatism.com/?n=11953

افزودن نظر