رزماری یا اکلیل کوهی (نام علمی : Rosmarinus officinalis)
۲۳ آبان ۱۳۹۵

رزماری یا اکلیل کوهی (نام علمی : Rosmarinus officinalis)


۱۲ نکته درباره رزماری

۱- اکلیل کوهی یا رزماری، یکی از چاشنی‌های پرمصرف در آشپزی است.

۲- این گیاه مقوی معده، محرک هضم و ترشح معده و صفراآور است.

۳- چندین مطالعه، خواص ضداکسیدان آن را اثبات کرده است؛ به طوری که این خاصیت رزماری از چای سبز کمتر و از ویتامین E بیشتر است.

۴- پژوهش دیگری خواص ضداسپاسم ماهیچه‌های صاف و قلب، کاهش استرس، تسکین سردرد، تسکین آسم و درمان برونشیت آن را تأیید کرده است.

۵- پژوهش‌های متعددی خاصیت ضدسرطان آن را اثبات کرده و اسید کارنوزیک موجود در آن دارای خاصیت قوی ضد ایدز (HIV) است.

۶- اسانس رزماری که اصلی‌ترین ترکیب آن است، دارای خاصیت ضدمیکروب، ضدویروس و ضدقارچ می‌باشد. یکی از مصارف عمده رزماری به عنوان نگه‌دارنده و ضداکسیدان، در لیکورها و صنایع گوشت و چربی است.

۷- به شکل پماد و لوسیون‌ها به عنوان ضددرد، مسکن روماتیسم مفاصل و تسکین درد ماهیچه‌ها و به شکل محلول، خوابیدن در وان حاوی محلول، جهت تحریک گردش خون موضعی مؤثر است.

۸- در طب عوام از محلول‌ها یا اشکال موضعی آن برای بهبود اگزما و زخم‌ها نیز استفاده می‌شود.

۹- رزماری دارای خاصیت حشره‌کش است. همچنین عصاره آن می‌تواند ثبات روغن‌های حاوی امگا۳ را زیاد و از فساد آن‌ها جلوگیری کند.

۱۰- تهیه چای: به ۲.۵ گرم از خردشده گیاه (برگ و شاخه‌های گل‌دار) یک لیوان آب جوش اضافه کرده و پس از ۱۵ دقیقه صاف کرده میل کنید.

۱۱- گیاه اکلیل‌کوهی در طول زمان و در اثر ماندن و کهنه شدن اسانس،خواص خود را از دست می‌دهد؛ بنابراین بهتر است از گیاهان خشک تازه استفاده شود. در این صورت هرچه بوی آن قوی‌تر باشد بهتر است.

۱۲- گیاه بهتر است در ظروف فلزی یا شیشه‌ای نگهداری شود. ‌

 

سلامتیسم در اینستاگرام

لینک کوتاه مطلب: https://www.salamatism.com/?n=10139

افزودن نظر